De eerste koers was afgelopen vrijdag. Er stond een pittige wedstrijd op de agenda met héél veel wind. Ik wist niet echt wat ik mocht verwachten van de koers. Het gevoel was heel goed tijdens de wedstijd. Ik had minder moeite dan vorig jaar om meer vooraan te rijden in de koers. Het was wel enorm nerveus. Voor het begin van de eerste klim, was het drummen om vanvoor te kunnen beginnen. Ik zat te ver. Alles werd in stukken gereden. Ik probeerde zolang mogelijk aan te klampen en gas te geven. Ik kwam dan in een groep terecht. Gewoon blijven fietsen dacht ik en we zien wel waar we uitkomen. Op 20 km van de finisch werden we uit koers genomen! Ik vond dit wel jammer. Het regelment in Italië zegt dat als je 4 minuten achter bent uit koers wordt genomen. We hebben dan gewoon verder gefietst dit als training. Er hebben er een 40-tig tal de wedstijd uitgereden dus als we niet uit koers waren genomen gingen we rond de 50-60 geworden zijn en dit op +- 140 deelnemers. Het belangrijkste dat ik onthouden heb was het goede gevoel.
Zondag stond de tweede wedstijd op het programma. Dit ging opnieuw een zware koers worden had men op voorhand gezegt. Ik wist niet wat ik ervan mocht verwachten. Ik ging gewoon het beste van mezelf geven. In de koers zelf werd er soms heel snel gereden en nerveus. Voor de klim was het weer een gedrum van je welste om deze goed vanvoor te kunnen beginnen. Het was een klim van +- 12 km. Ik begon goed vanvoor maar men begon mij langst alle kanten te oversteken. Ik heb gewoon mijn eigen tempo proberen te zoeken op het eerste deel en dan vooral op mijn tanden gebeten en aangeklapt. Na het eerste deel kwam er een stuk dat me beter lag. Niet zo steil meer. Ik kwam daar dan terug op een grote groep en kon me daar goed handhaven. In de afdaling haalden we nog een groep in. Toen ik rond keek voelde ik me plots niet echt op mijn gemak. Ik dacht bij mezelf 'wat zit ik hier te doen' . Ik stond versteld van mezelf. Ik zag rondom mij allemaal toppers die ik tot vorig jaar enkel maar aan de start eventjes zag en nu zat ik met hen in een grote goep op de achtervolgers. De laatste 5 km was een klimmetje naar de aankomst toe. Ik zat volledig kapot. Ik heb gewoon het beste van mezelf gegeven om een mooie ereplaats te rijden. Ik werd 30ste. Ik was zo trots op mezelf, ik kon het met moeite niet geloven. Vorig jaar stond ik al lang in mijn training langst de kant en nu??? amai ! Ik was echt héééél tevreden. Ik heb een hele mooie stap in de goede richting gezet.
Deze week enkele mooie, goede trainingen kunnen afwerken hier in het mooie toscane.
29/03 koers ik in de dolmans heuveland classic !
.jpg)